برای وبی آزاد

بعد از این همه وقت بدون هیچ صحبتی می‌خواهم شما را به خواندن مقاله‌ای با عنوان « یک پل بالاتر در سال ۹۱» از آرش برهمند روزنامه‌نگار مطرح حوزه‌ی فاوا دعوت کنم. این یادداشت در روز بیستم اسفند ماه در هفته‌نامه‌ی عصر ارتباط در صفحه‌ی ۲ به چاپ رسید. از آنجایی که حدس زدم عده‌ی زیادی این نوشته را از دست دادند و چون نسخه‌ی آنلاین آن هم سر و سامان درستی نداشت برای همین بخشی از آن را به ضمیمه‌ی نظرات خودم اینجا نقل قول می‌کنم. ضمناً لینک نوشته از اینجا قابل دسترس است.

سال ۹۰ برای فناوری اطلاعات کشور سال گذار کامل راهبری IT به سطوح حکومتی بود و تمامی نشانه‌ها حکایت از به اغما رفتن نقش دولت در این میان دارد. برای چنین تاویلی از شرایط حاکم نیز دست‌کم سه دلیل کاملا محسوس در دست است:

نخستین دلیل سیاسی است: بروز جنبش‌های آزادیطلبانه در سراسر حکومت‌های خاورمیانه از مصر گرفته تا تونس، قطر و حتی اردن که تقریبا تمامی آنها با تکیه بر ابزارهای فناوری و به ویژه شبکه‌های اجتماعی بود، سیاست‌سازان ایرانی را متوجه این حقیقت در حال تثبیت کرد که فناوری هر چند خود مولد ناآرامی‌های اجتماعی و سیاسی نیست ولی در گسترش و تسریع آنها نقشی کلیدی بازی می‌کند و چنین حقیقتی نه ملی و منطقه‌ای که حتی جهانی است. آنچه در جریان ناآرامی‌های بریتانیا و جنبش تسخیر وال‌استریت گذشت هم تجسم بدون مرز و مسائلی از این دست است. نتیجه اینکه نظام جمهوری اسلامی ایران نیز بسته به شرایط بومی و چالش‌های بیرونی‌اش تلاش در درک و هضم این ابرقدرت غیرمادی که در حال شکل گرفتن بود کرد. گاهی موبایل‌ها هم می‌توانستند یک اسلحه باشند.

نتیجه‌ی این ترس که از مدتها پیش به وجود آمده بود و من هم بارها در نوشته‌های خود بدان اشاره کرده بودم این بار پس از کلید زدن طرح اینترنت ملی و گران کردن اینترنت در حرکتی معنا دار تنها چند روز بعد از انتخابات مجلس با تشکیل شورای عالی فضای مجازی و در پی آن ایجاد مرکز ملی فضای مجازی نمود پیدا کرد. نتیجه‌ی این کار کنترل هر چه بیشتر اینترنت و هموار کردن راه برای اجرای طرح «اینترنت پاک» یا به تعبیر خودشان شبکه‌ی داخلی اطلاعات است.

… با گذشت بیش از دو سال از فروخته شدن مخابرات اکنون بیش از هر زمان دیگری مشخص است که از وزارت ICT

در غیاب دم و دستگاه مخابراتی (که شامل ۳۰ شرکت متنفذ استانی، همراه اول و مادر تخصصی است) فقط پوسته‌ای توخالی باقی مانده است و مجموعه وزارت و معاونتهایش در کنار هم بیشتر در حد مشاور و معتمد برای نهادهای تصمیم‌گیر عمل می‌کنند تا ساز و کارهای واقعا اجرایی. تجسم این موقعیت بلاتکلیف وزارتخانه تا حتی یک قدمی منحل شدن و ادغام شدن آن نیز پیش رفت تا اثبات شود از این پس قدرت در هرم فناوری اطلاعات و ارتباطات کشور نه بر حسب نزدیکی به دولت که بر حسب تقریب به حاکمیت تعیین می‌شود. نقش جدیدی را که نهادهای حاکمیتی مانند صدا و سیما هم در صدد کسب آن هستند نیز می‌توان بر همین بستر تحلیل کرد.

باری دیگر به حکم تشکیل شورای عالی فضای مجازی نگاهی می‌اندازیم حضور سمت‌هایی مانند: فرمانده‌ی سپاه پاسداران، وزیر اطلاعات، فرمانده‌ی نیروی انتظامی و رئیس سازمان صدا و سیما نشان از اهداف تشکیل این شورا که همان کنترل هرچه بیشتر اینترنت است؛ دارد. نقش وزارت فناوری و اطلاعات به عنوان تنها نهاد مرتبط جای تأمل دارد. اینکه هدف واقعاً ایجاد یک فضای نظامی و خفه است یا داشتن یک محیط سالم!

سوم: در همین سال بود که پس از یک دهه تلاش دست‌اندرکاران دانشگاهی، خصوصی، صنفی و حتی دولتی برای تهدید زدایی از ذهنیت حاکم بر فناوری اطلاعات کشور باز هم در برخورد با فعالان این حوزه به ویژه فعالان حوزه‌هایی مانند تلفن اینترنتی، ارائه‌دهندگان اینترنت پرسرعت و حتی سرویس‌های ارزش افزوده تلفن همراه از ابزارهای امنیتی بهره برده شد و دیگر کار از لغو پروانه، پلمپ کردن محل کسب و تذکر قانونی گذشت. پیش از این اغلب برخوردهای امنیتی، دست‌کم برای یک دهه، محدود به کاربران یا تولید‌کنندگان محتوا بود ولی متاثر از همین فضای راهبری جدید نه‌تنها بخش‌های جدی‌تری از دولت وارد راهبری شدند که لزوما زیر نگین روسای خود نبودند بلکه ادبیات، اصول تجاری- صنفی و در یک کلام جغرافیای جدیدی بر این عرصه حاکم شد که طی سال‌های اولیه ورود اینترنت و بدبینی مسوولان هم مشابه نداشت. در همین سال‌هاست که اینترنت معادل با هرزه‌نگاری، تجارت حرام یا منافی امنیت خوانده شده است که تجارت دشوار ICT تحت تحریم و رکود را حتی ناخوشایند‌تر از آنچه هست جلوه داده است.

و در آخر واضح است که کار از دولت و مسئولین رده پایین فرا تر رفته و این فضا به قدری ایجاد ترس و دلهره کرده که خود حاکم شخصا در پی کشتن آن است. اما این مرگ آرزویی محال و غیر ممکن به نظر می‌رسد.

Welcome to Blog.com.

This is your first post, produced automatically by Blog.com. You should edit or delete it, and then start blogging!

خداحافظ صداقت ، خداحافظ مردانگی ، خداحافظ مرد ادب ، خداحافظ ایرانی، خداحافظ آینده  . و سلام بر تکرار ، سلام بر دروغ ، سلام بر سیاه بازی ، سلام بر نیرنگ ، سلام بر تفرقه و سلام بر فقر و فلاکت .

انتخابات به پایان رسید . باری دیگر رئیس جمهوری به دست او افتاد و مردم ثابت کردند که اولا نمی توانند رئیس جمهور را تغییر دهند و ثانیا برای تصمیم گیری به دیده ها و شنیده ها اعتماد کرده و قدرت تفکر ندارند .

13 میلیون به موسوی رای دادند . کسانی که من آنها را جزو خواص حساب می کنم . کسانی که کمی فکر کردند و یافتند که موسوی می تواند کشور را به سوی پیشرفت سوق دهد . می تواند کاری کند که ایرانیان در سراسر دنیا سربلند شوند .

24 میلیون به ا.ن رای دادند . عوام به او رای دادند . عوام پیشرفت نمی خواستند . عوام ظاهر بین و ساده نگر بودند . کسانی که فکر می کردند فریاد زدن در سازمان ملل  افتخار دارد ؛ غافل از اینکه با این کار روز به روز دارد به دشمنان ایران اضافه می شود و راههای پیشرفت بر روی ما بسته تر می شود. کسانی که دوست داشتند رئیس جمهورشان از جنس مردم باشد . به میان آنها در ده ها و روستا ها بیاید . غافل از اینکه این کار میلیون ها تومان ( بابت تبلیغات گسترده ، حمل وتقل ، سوخت و تعطیلی شهر )  را که باید صرف تولید می شد ، از بین می برد . کسانی که نپذیرفتند او برای 4 سال دیگر برنامه ای ندارد . در حالی که دیگران حتی برای آینده کتابی منتشر کرده بودند .  کسانی که از افشاگری های او احساس غرور می کردند در حالی که اکنون چنان تفرقه ای بین قطب های سیاسی شکل گرفته که باور کنید با یک تلنگر کوچک ایران از هم می پاشد. آنها نپذیرفتند که این افشاگری ها در پایان 4 سال ریاست جمهوری به خاطر احساس خطر برای از دست دادن قدرت و حفظ منافعی است که امکان دارد پس از این به دست کسی دیگر بیافتد.

او چهار سال دیگر مهمترین پست اجرایی کشور را در دست گرفت – چه با تقلب و چه بی تقلب – تا ما با کمال نا امیدی تنها یک در خواست داشته باشیم : اینکه مهندس قول دهد سال 92 باز هم به صحنه بیاید ؛ این بار با قدرت بیشتری از او حمایت می کنیم . اصلا حمایت ما را لازم ندارد . تا آن سال مردم دیگر کاملا طعم فلاکت و بدبختی را زیر زبان خود احساس کرده اند . آن هنگام که محتاج نان شب شدند می فهمند که باید کمی تفکر کرد تا حادثه تکرار نشود . مهندس منتظرت می مانیم ، برای سر بلندی ایران … و برای کشوری پیشرفته با عدالت و آزادی.

جنگ و جدل ها را که دیگر سودی ندارد کنار بگذاریم … و ایمان بیاوریم به اینکه

فردا روشن است … آینده رنگش سبز میماند .

+ سه هفته به علت ترس دولت از آشوب و نا امنی ، همچنین اثبات بی لیاقتی در اداره ی کشور نمی توانستم به خوبی به اینترنت متصل بشوم و وبلاگ را به روز کنم . این مطلب را هم با کلی مشقت و از طریق ف یلتر شکن های موجود ارسال کردم . عذر من را از طرف دولت پذیرا باشید .

+متاسفانه طی این یک هفته اتفاقاتی افتاد که باعث خراب شدن چهره ی مرد همیشه آرام شد . دیگر عوام موسوی را با خراب کار ها و غربی ها یکی فرض می کنند ،در حالی که اگر فشار های حزبی نبود موسوی هیچ اعتراضی به روند انتخابات نمی کرد .  امیدوارم این اشتباه بعد از چهار سال به کلی درست شود .

اولین کسی باشید که مطالب وبلاگ ر ا در فید خوانش می خواند .   برای آگاهی از چگونگی این کار این صفحه را ببینید .

اولین کسی باشید که مطالب وبلاگ برای ایمیلش ارسال می شود .